ZUPPA DI CECI E FARRO - ZUPA Z CIECIERZYCY I ORKISZU

Wprawdzie wiosna już za oknem, ale na pyszną i zdrową zupę z ciecierzycy zawsze jest  dobry moment. Ciecierzyca jest nie tylko pyszna, ale również bardzo zdrowa - bogata w witaminy z grupy B, minerały oraz błonnik.  Zupę, którą wam proponuję,  dodatkowo wzbogaciłam o ziarna orkiszu. Przy tzw przesileniu wiosennym każda porcja energii jest mile widziana. Rzymianie uważali, że orkisz to pokarm dający siłę, spożywali go więc gladiatorzy i zawodnicy igrzysk. Warto dodać też, że orkisz to wprawdzie odmiana pszenicy, ale niezbyt łatwo poddaje się modyfikacjom genetycznym i zdecydowanie mniej wydajnie rośnie na sztucznych nawozach. Święta Hildegarda pisała o orkiszu, że "tym, którzy go jedzą, daje silne ciało i zdrową krew oraz radosne i lekkie usposobienie" - nic dodać, nic ująć. Zapraszam

SKŁADNIKI:

250 G CIECIERZYCY

150 G ORKISZU

1 WIĘKSZA CEBULA

4 ZĄBKI CZOSNKU

2 ŁODYGI SELERA NACIOWEGO

2 GARŚCIE DYNI POKROJONEJ W KOSTKĘ

3 ŚREDNIE ZIEMNIAKI

1 POMIDOR

KILKA LISTKÓW ŚWIEŻEJ SZAŁWII

2 LISTKI LAUROWE

2 ŁYŻKI OLIWY

SÓL I PEPERONCINO

PRZYGOTOWANIE:

Ciecierzycę namaczamy przez noc. Następnego dnia odcedzamy ją na sitku, wrzucamy do garnka i zalewamy świeżą wodą. Dodajemy listki laurowe i gotujemy przez ok. 30 minut. Po tym czasie ponownie odcedzamy ciecierzycę, zalewamy wrzątkiem i kontynuujemy gotowanie na średnim ogniu przez kolejne 30 minut. 

Ziarna orkiszu opłukujemy pod bieżącą wodą.

Cebulę obieramy i drobno siekamy, czosnek rozgniatamy nożem, seler naciowy dokładnie myjemy i kroimy w drobną kostkę. W drugim  garnku rozgrzewamy oliwę, dodajemy cebulę czosnek i seler. Lekko solimy i dusimy ok. 10 minut, podlewając odrobiną wody. Pomidora sparzamy wrzątkiem, obieramy ze skórki i drobno kroimy. Ziemniaki obieramy i kroimy w większą kostkę. Dynię i pomidora dokładamy do duszonych warzyw. Dodajemy również posiekaną szałwię oraz peperoncino i wszystko dokładnie mieszamy. Dusimy warzywa kilka minut na średnim ogniu. Następnie dodajemy ciecierzycę wraz z wodą, w której się gotowała. Doprowadzamy do wrzenia, wrzucamy opłukany orkisz i gotujemy naszą zupę przez kolejne 30 minut. Teraz dodajemy pokrojone ziemniaki i gotujemy wszystko, aż ciecierzyca, orkisz i ziemniaki będą zupełnie miękkie. Doprawiamy do smaku solą. Podajemy zupę skropioną odrobiną oliwy ekstra virgin.

 

INSALATA DI CECI - SAŁATKA Z CIECIERZYCY

versione italiana

Kiedy w mojej lodówce zostają  niewielkie ilości różnych produktów, rodzi się w głowie trochę szalona idea czy też ciekawość, żeby je ze sobą połączyć i spróbować co wyjdzie. Tak powstała sałatka z serii "porządki w lodówce". Pyszna, chrupiąca, słodko - słona, odświeżająca i idealna na lekki posiłek.

SKŁADNIKI:

(2 porcje)

250 G UGOTOWANEJ CIECIERZYCY  (OK 120 G SUCHEJ )

(MOŻE BYĆ Z PUSZKI - 1 PUSZKA)

1/2 DŁUGIEGO OGÓRKA SUROWEGO

1 MAŁA CZERWONA CEBULKA 

LUB

1 CEBULKA DYMKA (razem z zieloną częścią)

1 ŁYŻKA RODZYNEK

1 ŁYŻKA ORZESZKÓW PINIOWYCH

(MOŻNA ZASTĄPIĆ POSIEKANYMI MIGDAŁAMI)

7 DAKTYLI

10 LISTKÓW MIĘTY + KILKA MNIEJSZYCH DO DEKORACJI

1 ŁYŻKA SOKU Z CYTRYNY

3,5 ŁYŻKI OLIWY

1/2 ŁYŻECZKI DELIKATNEJ MUSZTARDY ( NP STOŁOWA)

GARŚĆ POKRUSZONEGO SERA FETA LUB RICOTTA SALATA

SÓL, PIEPRZ

PRZYGOTOWANIE:

Suchą ciecierzycę namaczamy w wodzie przez noc. Odcedzamy na sicie, wrzucamy do garnka zalewamy wodą, doprowadzamy do wrzenia, zmniejszamy ogień i gotujemy ok 40 min, powinna być miękka w środku, ale nie rozgotowana.  Odcedzamy i odstawiamy na sitku do ostygnięcia.

Jeżeli używamy ciecierzycę w puszcze to musimy ją dobrze odcedzić i opłukać pod bieżącą wodą, a następnie odstawić żeby odciekła.

Ogórek obieramy ze skórki i kroimy w kostkę nieco większą niż ziarna ciecierzycy.

Rodzynki, jeżeli są duże to kroimy na mniejsze kawałeczki.
Na patelni tostujemy lekko orzeszki, a kiedy delikatnie się zarumienią dodajemy 0,5 łyżki oliwy i rodzynki. Smażymy ok. 1 - 2 minuty. Odstawiamy do wystygnięcia.

Cebulkę i miętę drobno siekamy, daktyle pozbawiamy pestek i kroimy na mniejsze kawałki. 

Wszystkie przygotowane składniki wrzucamy do miski, lekko mieszamy. Oliwę ( 3 łyżki), sok z cytryny, musztardę sól i pieprz mieszamy w szklance, lekko ubijamy widelcem aby powstała  emulsja i polewamy nią sałakę, delikatnie mieszamy. Wstawiamy do lodówki na ok. 30 minut.

Przed podaniem jeszcze raz delikatnie mieszamy, posypujemy kruszonym lub tartym serem oraz listkami mięty.

FARINATA - WŁOSKI PLACEK

Farinata to typowe danie z kuchni liguryjskiej, najczęściej można ją spotkać w Genui - występuje tutaj pod nazwą fainà. Występuje również w innych regionach Włoch, na Lazurowym Wybrzeżu, w Giblartarze, a dzięki emigrantom nawet w Urugwaju i Argentynie. Jednak w każdym z tych miejsc farinata przybiera inną nazwę. Na wybrzeżu toskańskim występuje jako cecina lub torta di ceci, w Piemoncie, w okolicach Alessandrii jako bela cauda, a we Francji, a dokładniej w okolicach Nicei,  jako socca. 

Jest to placek, przypominający tartę, przygotowany z bardzo prostych i tanich składników - mąki z cicierzycy, wody, oliwy i soli. Jest to danie tzw. kuchni ubogiej (cucina povera) i może być zamiennikiem dla pieczywa. Według tradycji, farinata powinna być pieczona w piecu opalanym drewnem.
W domu przygotowanie prawdziwej farinaty  to nie lada wyzwanie, dlatego ważne jest aby rzadkie ciasto było włożone do bardzo dobrze nagrzanego piekarnika. To właśnie w tej wysokiej temperaturze tkwi sekret chrupiącej skorupki na wierzchu i miękkiego ale zwartego wnętrza.

Korzenie farinaty sięgają czasów okupacji Genui przez wojska rzymskie, kiedy to żołnierze, aby tanio i szybko zaspokoić głód, przygotowywali sobie danie z mąki z ciecierzycy i wody. Piekli tę mieszankę w gorącym słońcu, nawet na własnych tarczach. 

Najprostsza wersja farinaty ma tylko sól i pieprz, popularna jest również farinata z rozmarynem, dymką lub cebulą. Można ją zaraz po upieczeniu posmarować serkiem stracchino czy gorgonzolą.
W pozostałych regionach Włoch, w tym również na Sycylii, można spotkać dania zbliżone do farinaty, ale przygotowane ze zwykłej mąki pszennej.
 

Ja przygotowałam farinatę z cebulą i rozmarynem i wyszło pysznie.

SKŁADNIKI:

200 G  MĄKI Z CIECIERZYCY

600 ML WODY

OLIWA Z OLIWEK 60 ML (OK. 4 ŁYŻKI) + 30 ML DO BLACHY

OK 1/2 ŁYŻECZKI SOLI, ŚWIEŻO MIELONY CZARNY PIEPRZ

1 CEBULA

GAŁĄZKA ŚWIEŻEGO ROZMARYNU

PRZYGOTOWANIE:

Mąkę przesiewamy do miski, robimy  na środku zagłębienie, wlewamy po trochu wodę i mieszamy dokładnie za każdym razem, najlepeij trzepaczką, tak, aby nie powstały grudki. Czynność tę powtarzamy, aż do wmieszania całej wody. Tak przygotowaną mieszankę przykrywamy i odstawiamy na bok, na minimum 4-5 godzin, nawet do 10 godzin. Po tym czasie na wierzchu zapewne pojawi się biała pianka, ściągamy ją łyżką cedzakową.

Rozgrzewamy piekarnik do 220 stopni C ( bez termoobiegu ).

Do ciasta dodajemy sól oraz 60 ml oliwy z oliwek i dokładnie mieszamy. 

Cebulę obieramy i kroimy w cieniutkie półplasterki, lekko solimy i mieszamy. Listki rozmarynu siekamy drobniej. Wszystko mieszamy razem i skrapiamy odrobiną oliwy.
Na okrągłą formę do tarty (średnica ok. 30 cm, według tradycji forma powinna być miedziana lub aluminiowa) wylewamy 30 ml oliwy i poruszamy foremką tak aby równomiernie pokryła całe dno. Na środek wlewamy ciasto z ciecierzycy, możemy lekko poruszać formą tak, aby ciasto równomiernie pokryło dno. Część oliwy z formy powinna wypłynąć po bokach na wierzch ciasta, to normalne. Posypujemy naszą farinatę cebulą i rozmarynem. Wkładamy do nagrzanego piekarnika. Po ok. 30 minutach powinna nabrać ładnego złotego koloru. Przełączamy na opcję grill i czekamy aż zrumieni się do barwy złoto - brązowej (orzechowej). Wszystko zależy od waszego piekarnika, ale myślę, że  średnio nie dłużej niż 10 minut.

Gorącą farinatę posypujemy świeżo mielonym piprzem, kroimy na kawałki i natychmiast serwujemy.

Bardzo smaczna jest z kolorową sałatą z sosem vinaigret.

  


   

PANELLE - PLACUSZKI Z CIECIERZYCY

Już dawno obiecane, wreszcie mam chwilę czasu, żeby troszkę posmażyć.

Mąka z ciecierzycy, woda, trochę soli i pieprzu oraz natka. Proste i smakowite, bez glutenu...

Panelle to jedno z tradycyjnych dań ulicy czyli cibo da strada, pochodzące z Palermo. Serwowane są najczęściej jako Pane e Panelle, czyli po prostu w przekrojonej na pół swieżej bułce (z ziarnem sezamowym na wierzchu). Można ich spróbować w przyulicznych kioskach, a także lokalach nazywanych tutaj rosticceria i friggitoria (smażalnia), oraz w niektórych barach. Wybierając restaurację lub pizzerię możecie również skosztować panelle ponieważ są tradycyjnym elementem powszechnie lubianej  przystawki  misto caldo (razem z arancinette, crocchè i frytkami).

SKŁADNIKI:

250 G MĄKI Z CIECIERZYCY

750 ML ZIMNEJ WODY

OLIWA LUB OLEJ DO SMAŻENIA OK 1 LITR

1 ŁYŻECZKA SOLI

1/2 ŁYŻECZKI PIEPRZU

OK. 1 ŁYŻKA NATKI PIETRUSZKI 

CYTRYNA DO POKROPIENIA

PRZYGOTOWANIE:

Przygotowujemy foremkę keksówkę, lekko natłuszczamy i wykładamy papierem do pieczenia tak, aby wystawał kilka centymetrów ponad foremkę ( będzie łatwiej nam wyjąć zastygnięty blok z ciecierzycy).

Natkę pietruszki drobniutko siekamy.

Przygotowujemy również rondel z grubym dnem, o średnicy 20-24 cm, najlepiej z nieprzywierającą powłoką. Wlewamy do niego zimną wodę, a następnie przesiewamy partiami mąkę z ciecierzycy i bardzo dokładnie mieszamy za każdym razem tak, aby nie powstały grudki (czynność tę najlepiej wykonywać ręczną trzepaczką).

Kiedy już wmieszamy całą mąkę, stawiamy rondel na średnim ogniu, dodajemy sól i pieprz. Podgrzewamy cały czas mieszając, aby nie powstały grudki. Masa będzie robiła się coraz gęściejsza i coraz trudniejsza do mieszania. Gotujemy ją ok 35 minut cały czas mieszając a kiedy puści pierwsze bąble, zmniejszamy ogień i nie przerywając mieszania, gotujemy jeszcze ok. 10-12 minut.

Po tym czasie zdejmujemy rondel z ognia, dodajemy posiekaną natkę i dokładnie mieszamy. Przekładamy masę do wcześniej przygotowanej keksówki, dokładnie rozprowadzamy, ugniatamy na równo, odstawiamy do wystygnięcia a potem jeszcze na jakiś czas do lodówki, ok. 1 godz.

Oliwę lub olej podgrzewamy do ok. 180 stopni C .

Wyjmujemy powstały blok z  foremki i ostrym nożem kroimy na plasterki o grubości ok. 0,5 cm

Smażymy w głębokim tłuszczu na złoty kolor.

Kiedy panelle nabiorą już koloru, wyjmujemy z oleju i odsączamy na ręczniku papierowym.

Lekko solimy i od razu serwujemy. Opcjonalnie podajemy również cząstki cytryny do pokropienia.